หยิบหนังเรื่อง Finding  Neverland มาดูต่อให้จบ

อันที่จริงตอนที่เปิดคราวก่อนไม่ได้ตั้งใจจะดู  แค่กะเอามาลองเปิดเฉยๆ  เพราะก่อนหน้านี้ดูอะไรซักอย่างแล้วเหมือนภาพมันมีปัญหา  สงสัยว่าเป็นเพราะอะไร  เลยไปหยิบแผ่นอื่นมาลอง

แล้วไง...ดูแล้วก็อยากดูให้จบ  แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกดูก่อน  เพราะตอนนั้นมันดึกมากกกแล้วจริงๆ

วันนี้ได้ฤกษ์เอามาดูต่อ

 

 

Finding  Neverlnad  ที่ป๋าเดปป์กับเคทนำแสดง

ตอนก่อนจะดูอยู่ๆ ก็นึกถึงกระทู้ที่เคยอ่านเจอคนเค้ามาคุยกันเล่นๆ ว่า  จอห์นนี่ เดปป์ เคยเล่นอะไรที่เป็นคนปกติกะเค้าบ้างมั้ย ?  *ฮา*

พอดูแล้วก็  เรื่องนี้ไงเรื่องนี้  นับเป็นเดปป์เวอร์ชั่นปกติอีกหนึ่งเรื่อง

เดปป์ไม่ใช่ประเด็น  ได้ข่าว  (เดปป์ใส่ทักซิโด้เท่ห์โฮกๆ   >[]<)

 

แล้วหนังเรื่องนี้ก็ทำเราร้องไห้อีกจนได้  แม้จะไหลมาแค่ 3-4 หยด  *ฮะฮะฮะ*

ไม่รู้ว่าเป็นคนร้องไห้ง่ายไปไหม  หมายถึงร้องไห้ให้กะหนังน่ะง่ายไปไหม

ร้องปราจำ~

 

ไม่ได้จะมาเล่าอะไรทั้งนั้นแหละ   แค่จะบอกว่าชอบแก่นของหนังเรื่องนี้มากเลย

แก่นมันก็อยู่ที่ชื่อเรื่องแหละนะ

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่แฟนตาซี  ไม่ใช่การเอานิทานเรื่องปีเตอร์แพนมาเล่า

 

 

 

 

 

.. "กาลเวลามันวิ่งไล่ล่าตามเราทุกคน  คุณเห็นด้วยไหม"..

 

ก็เหมือนกับเจ้าจระเข้ในเรื่องปีเตอร์แพนที่กลืนนาฬิกาเข้าไป  ทำให้มีเสียงดังติ๊กต่อกอยู่ตลอดเวลา  เป็นการบอกให้เรารู้ว่ามันไล่ตามหลังมาแล้วเว้ยเฮร้ย~

เวลากำลังไล่ล่าพวกเราทุกคนจริงๆ

ถึงอยากจะไม่ต้องการรับรู้แค่ไหน  แต่ไอ้เสียงนั่นก็คอยหลอนประสาทชะมัด

ในระหว่างที่วิ่งหนีมันอยู่  เราจะสามารถทำอะไรได้มากแค่ไหนกันนะ

 

 

 

.."ผมน่าจะมีเวลาให้แกมากกว่านี้"..

.."ไม่   แบบนั้นไม่ดีพอ"..

 

.."ถ้าคุณให้เวลาได้เพียงน้อยนิด   ก็อย่ายุ่งกับแกเลยดีกว่า"..

 

อืม  All  or  Nothing~  บางทีก็เป็นคนแบบนี้เหมือนกัน

เรื่องบางเรื่อง  ถ้าคิดจะทำแล้วก็อยากจะทำให้เต็มที่  แม้ว่าตอนที่กำลังทำอยู่นั้นบางทีก็ไม่แน่ใจว่าได้ทำเต็มที่แล้วหรือยัง  ไงฉันก็จะวิ่งหนีแกให้เร็วสุดชีวิตละเวร้ยเจ้าจระเข้  ไม่ได้หนีเพื่อจะหนีให้พ้น  แต่หนีเพื่อไม่ให้แกกัดฉันได้ต่างหาก 

 

 

 

.."ผมนึกว่าแม่จะอยู่ไปตลอด"..

.."ฉันก็เหมือนกัน"..

 

.."แต่ความจริงแล้ว  เธอยังอยู่นะ....เพราะเธออยู่ในทุกๆ หน้าของจินตนาการของเธอ"..

 

แล้วน้ำตาก็ร่วงแหมะ   แหมะ  แหมะ   T_T

ตอนแรกแค่เป็นความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย  เจอคำพูดนี้เข้าไปร้องไห้เลย

 

ละครเวทีที่ถูกสร้างมาจากช่วงเวลาที่อยู่ร่วมกัน  บวกกับจินตนาการ  และสิ่งที่เป็นความปรารถนาในจิตใจ

บทละครที่หนูน้อยปีเตอร์เขียนขึ้น  จะมีแม่อยู่ในนั้นเสมอ

 

 

 

อยากจะเป็นปีเตอร์แพน  อยู่ในเนเวอร์แลนด์  แต่มันก็ทำอย่างนั้นไม่ได้

อย่างน้อยก็อยากจะทำอะไรหลายๆ อย่าง 

เพื่อให้เวลาเดินช้าลงอีกนิดก็ยังดี

เวลาที่ว่างๆ  เหมือนเวลามันเดินเร็วขึ้นเลย  คงเพราะปล่อยมันไปอย่างเปล่าประโยชน์

ใช้ให้คุ้มยากนะเนี่ย  เวลาอ่ะ

ย๊ากกกก...ยากกกกก

 

 

 

 

 

 

 

ปล.

อยู่คนเดียวมันก็ดี  แต่บางทีมันก็อยากมีคนมาใช้เวลาร่วมกันแบบพิเศษๆ มั่งนี่หว่า  *ฮ่าฮ่าฮ่า*

(จึ้ดขึ้นมาเพราะเคย์อิจิโร่เลยนะเนี่ย  บทสัมภาษณ์ที่จะพาชิเงะไปเที่ยวน่ะ  ชริ~ หมั่นไส้)